Afgelopen vrijdag besloot ik alvast voor maandag een column te schrijven, want het was toch wel zeker dat Primož Roglič de Tour de France ging winnen. Na een bloedstollende tijdrit afgelopen zaterdag weten we nu dat niet Roglič, maar zijn landgenoot Tadej Pogacar het gele tricot om zijn schouders mocht hangen Het kan verkeren….De eerste reactie was dat de column de prullenbak in kon, maar dan zou ik de geweldige teamprestatie van Jumbo Visma het afgelopen jaar tekort doen. Uiteraard geldt in topsport alleen de winst, maar ik heb als wielerliefhebber en teamcoach een aantal prachtige ontwikkelingen gezien rondom deze ploeg. Daarom toch dit artikel, wel in een iets aangepaste vorm 😉

Gisteren zagen we Tadej Pogacar de Tour de France winnen. Een unieke prestatie. De jongste na-oorlogse en eerste Sloveense Tour winnaar, die naast de gele ook de bolletjestrui en het jongerenklassement op zijn naam schreef. Iedereen, inclusief mezelf, had zijn geld op Roglič van Team Jumbo Visma gezet.

40 Jaar geleden was Joop Zoetemelk de laatste Nederlandse Tourwinnaar. Hij deed dat in het shirt van de legendarische TI Raleigh ploeg van wijlen ploegleider Peter Post. Team Jumbo Visma, onder leiding van Richard Plugge en Merijn Zeeman, is ontstaan uit de oude Rabobank Wielerploeg. Deze ontstond weer door de breuk tussen Peter Post en Jan Raas, die jarenlang samen succesvol waren met
TI Raleigh. Dus na 40 jaar zou je kunnen zeggen dat de cirkel weer rond is.

Het winnen van de Tour is (nog) niet gelukt, maar wat maakt Team Jumbo Visma zo bijzonder?

In beide gevallen is er sprake van een sterk team en een sterke collectieve ambitie: De beste wielerploeg van de wereld worden met 1 helder gezamenlijk doel: De grootste wielerwedstrijd van de wereld winnen.

Bij de start van het wielerseizoen was het plan om met 3 kopmannen naar de Tour te gaan: Primož Roglič, Steven Kruiswijk en Tom Dumoulin. Alle drie deze toppers gaven hun commitment aan het teamdoel, waarbij hun eigen persoonlijke doelen daarbij ondergeschikt werden. Waarom? Omdat ze zich realiseren dat je zonder een sterk collectief geen grote wielerrondes wint.

Helaas moest Kruiswijk door een valpartij voortijdig afhaken, maar zijn kans komt nog wel in de Giro van dit jaar.

Er werd een fantastisch team om hen heen gevormd: Toni “der Pantzerwagen” Martin, Wout van Aert, George Bennett, Sepp Kuss, Amund Grondahl Jansen en good old Robert Gesink. Allen met een duidelijke rol- en taakverdeling. Kortom: bundeling van krachten.

Tot zover de richting en taakkant van het team. De uiteindelijke sleutel voor het (toekomstig) ultieme succes is wat ons betreft de laatste 2 criteria voor Teamflow: Open communicatie en een veilig klimaat. Alleen dan vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Durven benoemen als je een mindere dag hebt, je eigen ego aan de kant zetten en gaan “knechten” voor je kopman zoals Tom regelmatig deed. Maar ook de ander de ruimte bieden om voor eigen succes te gaan, zolang dit het teambelang niet schaadt. Denk aan de ritwinsten van Wout van Aert in de eerste week.

Uiteindelijk spatte de Flow regelmatig van het scherm: Focus, Eenheid, Vertrouwen en Vooruitgang. Met helaas dit jaar geen winst van de Tour, maar het kan niet anders dan dat dit team nog mooie resultaten gaat behalen in de toekomst.

Mannen, wij hebben genoten van 3 weken fantastische sport. Dit hebben we vooral gedaan met de bril van de wielerliefhebber. Maar ja, het zal wel een vorm van beroepsdeformatie zijn dat we er ook als Teamflow Coach naar gekeken hebben 😉

Recente berichten en recensies